Kazimierz Sosnkowski był najbliższym współpracownikiem Piłsudskiego w Związku Walki Czynnej i I Brygadzie Legionów, w 1920 roku ministrem spraw wojskowych, a po śmierci gen. Sikorskiego – od lipca 1943 do września 1944 roku – Naczelnym Wodzem.1
Konspiracja i Legiony
W 1905 roku wstąpił do PPS, a rok później do jej Organizacji Bojowej, w której był komendantem okręgów warszawskiego, radomskiego i Zagłębia Dąbrowskiego. Studiując na Politechnice Lwowskiej, w 1908 roku założył Związek Walki Czynnej, a w 1910 roku współtworzył Związek Strzelecki; od 1912 roku był zastępcą Józefa Piłsudskiego i szefem jego sztabu.1
Od sierpnia 1914 roku był szefem sztabu 1 Pułku Piechoty, a potem I Brygady Legionów; walczył we wszystkich jej bitwach, m.in. pod Kielcami, Łowczówkiem i Czartoryskiem, i wielokrotnie dowodził brygadą pod nieobecność Piłsudskiego. Niemcy aresztowali go 22 lipca 1917 roku; więziony m.in. w Spandau i razem z Piłsudskim w Magdeburgu, wyszedł na wolność 10 listopada 1918 roku.1
Wojsko odrodzonej Polski
Jako generał brygady dowodził Okręgiem Generalnym Warszawa, a do maja 1920 roku był wiceministrem spraw wojskowych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej od 25 maja do 10 sierpnia 1920 roku dowodził Armią Rezerwową, a 10 sierpnia objął Ministerstwo Spraw Wojskowych i wszedł do Rady Obrony Państwa; ministrem był do lutego 1924 roku.1
W czasie zamachu majowego w 1926 roku, nie chcąc opowiedzieć się po żadnej ze stron, próbował odebrać sobie życie; po pół roku w szpitalu wrócił do służby. Od 1927 roku był inspektorem armii, a w latach 1928–1939 – Inspektoratu Armii „Polesie”; w 1936 roku awansował na generała broni.1
Wrzesień 1939 i emigracja
Od 10 do 20 września 1939 roku dowodził Frontem Południowym. Po nieudanych próbach odsieczy Lwowa rozwiązał resztki oddziałów, które miały się przedostać na Węgry. W Paryżu prezydent Władysław Raczkiewicz wyznaczył go na swojego następcę, a w rządzie gen. Sikorskiego został ministrem odpowiedzialnym za sprawy kraju i Komendantem Głównym Związku Walki Zbrojnej.1
W lipcu 1941 roku ustąpił z rządu na znak protestu przeciw układowi Sikorski–Majski. Po śmierci Sikorskiego w katastrofie gibraltarskiej prezydent mianował go 8 lipca 1943 roku Naczelnym Wodzem, jako najstarszego stopniem generała. Zwolniony z tej funkcji 30 września 1944 roku, m.in. pod naciskiem brytyjskim, wyjechał do Kanady i zamieszkał w Arundel pod Montrealem.12
Pamięć
Zmarł 11 października 1969 roku. Jego prochy złożono w kościele św. Stanisława w Paryżu, a w 1992 roku przeniesiono je do podziemi archikatedry św. Jana w Warszawie. Był kawalerem Virtuti Militari II i V klasy, a w 1995 roku pośmiertnie otrzymał Order Orła Białego.1