Władysław Sikorski był jednym z twórców polskiego wojska: dowodził armią w wojnie 1920 roku, był premierem II RP, a po klęsce wrześniowej – premierem i Naczelnym Wodzem na emigracji, który odbudował wojsko we Francji i Wielkiej Brytanii. Zginął w katastrofie pod Gibraltarem w 1943 roku.1
Droga do niepodległości
Po maturze we Lwowie (1902) ukończył inżynierię na Politechnice Lwowskiej. W 1908 roku współtworzył Związek Walki Czynnej, a w 1914 roku został szefem Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego. Od 1915 roku spierał się z Piłsudskim o rozbudowę Legionów; w 1918 roku Austriacy na kilka miesięcy go internowali.1
Rok 1920 i II Rzeczpospolita
11 sierpnia 1920 roku objął 5 Armię, która w Bitwie Warszawskiej uderzyła znad Wkry, wiążąc Armię Czerwoną pod Nasielskiem i Ciechanowem; pod koniec sierpnia przejął 3 Armię.1
Od grudnia 1922 do 26 maja 1923 roku był premierem i ministrem spraw wewnętrznych, potem m.in. inspektorem piechoty i ministrem spraw wojskowych w rządzie Władysława Grabskiego. Po zamachu majowym w 1926 roku stał z boku, a w 1928 roku odsunięto go od dowodzenia.1
Premier i Naczelny Wódz (1939–1943)
18 września 1939 roku przekroczył granicę rumuńską, 30 września został w Paryżu premierem i ministrem spraw wojskowych, a 7 listopada – Naczelnym Wodzem. Odbudował wojsko polskie we Francji, a po jej upadku w czerwcu 1940 roku – w Wielkiej Brytanii.1
W lipcu 1941 roku zawarł układ ze Związkiem Sowieckim (Sikorski–Majski), który przywrócił stosunki z Moskwą – zob. też 2 Korpus Polski. W lutym 1942 roku rozkazem przemianował ZWZ na Armię Krajową.12
Śmierć
Zginął 4 lipca 1943 roku w katastrofie lotniczej pod Gibraltarem, której okoliczności nie zostały w pełni wyjaśnione. Pochowano go na cmentarzu polskich lotników w Newark, a 17 września 1993 roku jego prochy złożono w krypcie św. Leonarda na Wawelu.1