Milicja Obywatelska formalnie zwalczała przestępczość, ale w PRL była też narzędziem władzy – z oddziałami ZOMO do tłumienia protestów. Działała od 1944 roku; ustawy z 6 kwietnia 1990 roku zastąpiły ją Policją.12
Powstanie
Manifest PKWN z 22 lipca 1944 roku wzywał do tworzenia Milicji Obywatelskiej, a dekret z 7 października 1944 roku podporządkował ją kierownikowi resortu bezpieczeństwa publicznego.2
W 1945 roku MO liczyła 62 tys. funkcjonariuszy – głównie byłych partyzantów Armii Ludowej, żołnierzy oddelegowanych z wojska i członków PPR, PPS i SL.1
Rola w PRL
Formalnie milicja zwalczała przestępczość i dbała o bezpieczeństwo obywateli; według PAP w praktyce służyła władzy politycznej. Miała strukturę od Komendy Głównej przez komendy wojewódzkie, powiatowe i miejskie po posterunki.1
W 1946 roku utworzono Ochotniczą Rezerwę MO, a w 1956 roku Zmotoryzowane Odwody MO (ZOMO) do tłumienia większych rozruchów. ZOMO ostatni raz użyto 3 lipca 1989 roku. W latach 1965–1971 milicja obsługiwała też przejścia graniczne.13
Koniec
Na początku 1990 roku MO liczyła ok. 80 tys. funkcjonariuszy. 6 kwietnia 1990 roku Sejm uchwalił pakiet ustaw znoszących Milicję Obywatelską i Służbę Bezpieczeństwa; w ich miejsce powstały Policja i Urząd Ochrony Państwa. W toku weryfikacji ze służby odeszło 3027 funkcjonariuszy.1