Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych to funkcja na czas wojny: dowodzi wojskiem w czasie działań zbrojnych i podlega Prezydentowi.12
Osoba przewidziana do tej roli przygotowuje się do niej już w czasie pokoju, m.in. w grach strategicznych i ćwiczeniach.3
Podstawa prawna
Konstytucja stanowi, że na czas wojny Prezydent, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, mianuje Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych. W tym samym trybie może go odwołać.1
Przygotowanie w czasie pokoju
Osoba przewidziana do mianowania przygotowuje się do tej funkcji jeszcze przed jej objęciem. Ustawa o obronie Ojczyzny wymienia m.in. udział w grach strategicznych i ćwiczeniach, w planowaniu operacyjnym oraz w przygotowaniu systemu kierowania i dowodzenia na czas wojny.3
Po mianowaniu Naczelnego Dowódcy zmienia się podległość części dowództw. Na przykład Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni podlega do tego czasu Ministrowi Obrony Narodowej, a potem Naczelnemu Dowódcy.3
Podległość i przejęcie dowodzenia
Naczelny Dowódca podlega Prezydentowi i dowodzi Siłami Zbrojnymi oraz innymi jednostkami podporządkowanymi mu według narodowych planów użycia SZ; dowodzenie przejmuje z chwilą mianowania, chyba że Prezydent wskaże inny termin. Wyznacza też organy wojskowe do zadań administracji w strefie bezpośrednich działań wojennych.2