17 sierpnia 1920 roku pod Zadwórzem ok. 330 ochotników kpt. Bolesława Zajączkowskiego przez 11 godzin zatrzymywało konnicę Budionnego idącą na Lwów. Poległo 318 z nich.1
Bitwa
Batalion młodych ochotników kpt. Bolesława Zajączkowskiego z grupy rotm. Romana Abrahama zdobył ufortyfikowane wzgórze i przez ok. 11 godzin odparł sześć szarż sowieckiej konnicy. Poddał się dopiero po wyczerpaniu amunicji; większość poddających się wycięli Kozacy.1
Zginęło 318 polskich żołnierzy, ale opór dał innym oddziałom czas na zajęcie pozycji obronnych pod Lwowem. W dwudziestoleciu Zadwórze nazywano „polskimi Termopilami”.1
Spór o znaczenie
Historyk Marek Kozubel (2022) wskazuje, że pod Zadwórzem walczyły tylko elementy 6 Dywizji Kawalerii Konarmii, a nie cała armia Budionnego, i że stacja padła ok. 16.00; liczbę zabitych lub zamordowanych Polaków szacuje na 294 (wcześniej podawano 318), ocalało do 83. Jego zdaniem „polskie Termopile” to częściowo późniejszy mit, a znaczenia walk nie należy wyolbrzymiać.2