W listopadzie 1918 roku o Lwów walczyli Polacy i Ukraińcy. Polskich obrońców – w tym młodzież, nazwaną Orlętami Lwowskimi – wsparła odsiecz ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, która w nocy z 21 na 22 listopada wyparła Ukraińców z miasta.1
Walki
Polskie oddziały odsieczy pod dowództwem ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego ruszyły na Lwów 19 listopada 1918 roku i w nocy z 21 na 22 listopada wyparły Ukraińców z miasta; walki polsko-ukraińskie trwały jednak do lipca 1919 roku.1
Symbolem obrony stały się Orlęta Lwowskie – walcząca młodzież, wśród niej 14-letni Jurek Bitschan; poległych pochowano na Cmentarzu Łyczakowskim.1
Obrońcy
W szeregach obrońców było 6022 osoby, w tym 427 kobiet; 1422 nie miało 17 lat. W listopadowych walkach zginęło 439 obrońców, najwięcej (109) uczniów szkół średnich. Lwów pozostawał w okrążeniu i pod ostrzałem do 29 kwietnia 1919 roku.2
Według IPN
Portal IPN „Walka o granice” podaje, że 1 listopada 1918 roku Ukraińcy proklamowali Zachodnioukraińską Republikę Ludową ze stolicą we Lwowie i zajęli najważniejsze gmachy miasta, co wywołało spontaniczną polską samoobronę z udziałem uczniów i studentów; 22 listopada odsiecz formującego się Wojska Polskiego wyparła Ukraińców z miasta.3