Lwów bronił się we wrześniu 1939 roku dziesięć dni – najpierw przed Niemcami, potem przed Sowietami. Gen. Władysław Langner skapitulował 22 września przed Armią Czerwoną, a większość wziętych do niewoli oficerów zamordowano potem w Charkowie.1
Obrona i kapitulacja
Gen. Władysław Langner kierował obroną od 12 września. 19 września pod miasto podeszła Armia Czerwona i Lwów znalazł się w okrążeniu z dwóch stron. Uznając przebicie się do granicy węgierskiej (140 km) za nierealne, 22 września Langner podpisał z dowództwem sowieckim kapitulację gwarantującą oficerom wolność.1
Sowieci złamali gwarancje: z ok. 1500 oficerów ponad 1100 trafiło do obozu w Starobielsku i zostało zamordowanych w Charkowie – zob. zbrodnia katyńska. Langner uciekł z Lwowa w listopadzie 1939 roku i przez Francję dotarł do Wielkiej Brytanii.1
Znaczenie miasta
RMF24 w felietonie rocznicowym zwraca uwagę, że Lwów był stolicą Małopolski Wschodniej, węzłem komunikacyjnym i ryglem osłaniającym dostęp do tzw. przedmościa rumuńskiego. Miasto bombardowano od pierwszego dnia wojny; obok oddziałów rezerwowych bronili go ochotnicy, w tym harcerze. Wziętych do niewoli oficerów zamordowano w Charkowie wiosną 1940 roku.2