We wrześniu 1939 roku okręt podwodny ORP Orzeł uciekł z internowania w Tallinnie i dotarł do Wielkiej Brytanii. 8 kwietnia 1940 roku zatopił niemiecki transportowiec Rio de Janeiro; w czerwcu 1940 roku uznano go za zaginiony.12
Historia
Okręt, zwodowany w 1938 roku i sfinansowany częściowo ze zbiórki społecznej, we wrześniu 1939 roku wszedł do Tallinna, gdzie Estończycy internowali załogę. W nocy z 17 na 18 września załoga pod dowództwem kpt. Jana Grudzińskiego obezwładniła strażników i uciekła, nawigując bez map, i dotarła do Wielkiej Brytanii.1
8 kwietnia 1940 roku Orzeł zatopił niemiecki transportowiec Rio de Janeiro, przewożący ok. 300 żołnierzy i sprzęt na inwazję Norwegii. Nie wrócił z ostatniego patrolu na Morzu Północnym; 11 czerwca 1940 roku dowództwo uznało go za stracony. Zginęło 63 członków załogi.1
Tallinn i rejs do Wielkiej Brytanii
Okręt wszedł do Tallinna 14 września 1939 roku wieczorem z powodu awarii sprężarki i choroby części załogi; dowódcę kmdr. ppor. Henryka Kłoczkowskiego przewieziono do szpitala i komendę objął kpt. Jan Grudziński. Estończycy pod presją niemiecką internowali okręt i zaczęli go rozbrajać. Po ucieczce ok. 2.00 w nocy z 17 na 18 września załoga nawigowała według mapy Bałtyku narysowanej przez por. Mariana Mokrskiego na podstawie niemieckiego spisu latarni; 7 października skierowała się do Wielkiej Brytanii, a 14 października dotarła do Rosyth.2