26 maja 1941 roku polski niszczyciel ORP Piorun jako pierwszy z grupy pościgowej nawiązał kontakt z niemieckim pancernikiem Bismarck i wdał się z nim w walkę. Następnego dnia Bismarcka zatopiono.1
Pościg
Późnym wieczorem 26 maja Piorun nawiązał kontakt z Bismarckiem i przez blisko godzinę walczył pod ogniem jego artylerii pomocniczej; Pławski wydał rozkaz „Trzy salwy dla Polski!”. O świcie, niemal bez paliwa, okręt odwołano – wcześniej nadawał sygnały naprowadzające główne siły brytyjskie.1
27 maja Bismarcka, z uszkodzonym przez samoloty Swordfish sterem, zatopiły pancerniki King George V i Rodney.1
Szczegóły i rozbieżności
Według dzieje.pl Piorun, prowadzący szyk niszczycieli, dostrzegł Bismarcka 26 maja o 22.37 z odległości ok. 18 km; o 22.50, po postawieniu zasłony dymnej, Pławski wydał rozkaz – w tej wersji „Trzy salwy na cześć Polski!” (Gazeta Morska: „dla Polski”). Przez ok. godzinę okręt ściągał na siebie ogień, dając pozostałym niszczycielom czas na okrążenie pancernika.21
Dysproporcja była ogromna: ok. 1760 t i 220 ludzi wobec ponad 42 tys. t i niemal 2200 marynarzy. Bismarck zatonął 27 maja o 10.36. Piorun, przekazany Polsce wiosną 1940 roku (bandera 5 listopada 1940), przepłynął 218 tys. mil morskich – najwięcej spośród okrętów polskiej MW – i w 1946 roku wrócił do Royal Navy.2