13 grudnia 1981 roku władze PRL wprowadziły stan wojenny. Władzę przejęła Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego gen. Wojciecha Jaruzelskiego, na ulice wyszło ok. 70 tys. żołnierzy, a ok. 10 tys. osób internowano. Stan wojenny zniesiono 22 lipca 1983 roku.1
Przebieg
13 grudnia 1981 roku ogłoszono stan wojenny i powołanie Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego pod przewodnictwem gen. Wojciecha Jaruzelskiego. W pierwszych godzinach na ulice skierowano około 70 tys. żołnierzy i 30 tys. funkcjonariuszy MO.1
Internowano około 10 tys. osób, w tym ponad tysiąc kobiet. W kopalni „Wujek” 16 grudnia 1981 roku zginęło 9 górników; w wyniku działań władz do końca lat 80. zginęło co najmniej kilkadziesiąt osób.1
Stan wojenny w obecnym prawie – jako stan nadzwyczajny – opisuje hasło stan wojenny.
Internowania i strajki
W pierwszych dniach internowano ok. 5 tys. osób w 49 ośrodkach, a łącznie ponad 9,7 tys.; według danych MSW 14 grudnia strajkowało 199 zakładów. Strajk w Hucie „Katowice” stłumiono 23 grudnia z użyciem czołgów i desantu ze śmigłowców, a w kopalniach „Ziemowit” i „Piast” trwał do 24 i 28 grudnia. Pełnej listy ofiar nigdy nie sporządzono; dr Grzegorz Majchrzak z IPN wskazuje też ofiary pośrednie, m.in. osoby, które po wyłączeniu telefonów nie mogły wezwać pomocy.2