Dywizja gen. Stanisława Maczka przeszła w latach 1944–1945 ok. 1800 km – od Falaise przez Belgię i holenderską Bredę po Wilhelmshaven – i wzięła ponad 52 tys. jeńców. Jej tradycje dziedziczy dziś m.in. 11 Dywizja Kawalerii Pancernej.13
Szlak bojowy
Natarcie dywizji pod Falaise ruszyło 7 sierpnia 1944 roku, a drugi etap z Kanadyjczykami – 14 sierpnia; zamknięcie kotła przekreśliło niemieckie plany utrzymania Francji. Montgomery porównał dywizję do korka zamykającego Niemców w butelce.1
6 września dywizja przekroczyła granicę Belgii (Ypres, Roulers, Thielt), ciężko walczyła pod Gandawą, 16 września weszła do Holandii, a 29 października 1944 roku wyzwoliła Bredę, nadchodząc od nieobsadzonej strony wschodniej i oszczędzając miasto. 5 maja 1945 roku zdobyła bazę Kriegsmarine w Wilhelmshaven.1
Na szlaku ok. 1800 km dywizja straciła ponad 5100 zabitych i rannych i wzięła do niewoli ponad 52 tys. żołnierzy Wehrmachtu.1
Stan i straty według Liberation Route
W lipcu 1944 roku dywizja liczyła 885 oficerów i 15 210 żołnierzy, 381 czołgów i 473 działa. Według Liberation Route weszła do walki pod Caen–Falaise 8 sierpnia 1944 roku (Dzieje.pl podaje 7 sierpnia), a dziesięć dni później w rejonie Chambois zamknęła pierścień wokół niemieckiej 5 Armii Pancernej; w atakach na polskie pozycje Niemcy stracili 55 czołgów i blisko 250 innych pojazdów. W Wilhelmshaven przyjęto kapitulację m.in. dowódców 3 krążowników i 18 okrętów podwodnych. W całej wojnie poległo 975 żołnierzy dywizji – liczba ta nie obejmuje rannych.2