Witold Pilecki dał się złapać w łapance, by trafić do Auschwitz i zorganizować tam konspirację; po ucieczce pisał raporty o obozie. Po wojnie wrócił do kraju na rozkaz gen. Andersa, został aresztowany i 25 maja 1948 roku zamordowany przez władze komunistyczne.1
Życie
Oficer kawalerii, uczestnik wojny 1920 i kampanii 1939, współtwórca Tajnej Armii Polskiej. 19 września 1940 roku dał się złapać w łapance, by trafić do Auschwitz, gdzie jako Tomasz Serafiński zorganizował konspirację. Uciekł w kwietniu 1943 roku i złożył raporty; jego plan zbrojnego uwolnienia obozu nie został przyjęty. Walczył w Powstaniu Warszawskim.1
W październiku 1945 roku na rozkaz gen. Andersa wrócił do kraju zbierać informacje. Aresztowany 8 maja 1947 roku, 15 marca 1948 roku został skazany na śmierć i 25 maja 1948 roku zamordowany w więzieniu mokotowskim; miejsca pochówku nie odnaleziono. Wyrok unieważniono w 1991 roku, a w 2006 roku nadano mu pośmiertnie Order Orła Białego.1
Według Instytutu Pileckiego
Instytut Pileckiego podaje, że Pilecki uciekł z obozu w nocy 26 kwietnia 1943 roku, a jego raporty przekazywano przywódcom Polskiego Państwa Podziemnego i przez kurierów do Londynu. Po kapitulacji Powstania Warszawskiego był w oflagu VII A Murnau; wyzwolony przez Amerykanów w 1945 roku, we Włoszech przepisał raporty i wrócił do kraju. Rehabilitowano go po 1989 roku.2